ben hayatı seviyorumm bana ne! ama hayat benden pek hoşlanmıyo sanırım hoşlanmaz tabii alışık değil ki bana!canım ne isterse onu yaptım hep! ciddiyete davet etmeyin gelmem derken çok ciddiydim mesela!öngürülemeyen bi insanım hayat gibi:) taptığıma tekmeyi basarken asla dediğimi sevesim gelio birden,dünyayı insanlığı fln kurtarabilirim derken acizliğimin dibinde buluveriyorum kendimi,ölesim gelince doğup çıkasım gelince batıyorum,korkmuyorum korkusuzluğum dışında hiçbişeyden,gitmeye dönmeye bırakmaya başlamaya değişmeye susmaya söylemeye İSTEMEYE YAPMAYA....korkmuyorum!sadece sevmek frenliyo beni başka türlü korkucuklar getiyo beraberinde, incitme korkusu incitilme korkusu yolumu uzatıyo çoğu zaman ama ben eninde sonunda kendi bildiğim yola çıkıyorum:)böyle giderse yalnız ölebilirim! ben ölürken herkesin bi işi çıkabilir:) hayat arkadaşı denen ve zamanla hayat bekçisi durumuna gelen insancağızı da bekçi değil aşk istiyorum ben diye tepelemiş olabilirim:D olsun.. yaşarken hiç yalnız kalmadım, kalmam:D benim için önemli olanda bu zaten..doğal,içten,optimist,neşe saçan olgun çocuklarla mahallede ip atlar gibi geçicek hayatım:D o çocuklardan biriyle de evcilik oynayabilirsem değmeyin keyfime:D ne demiş annemin dizisindeki kadın:“İşini Kış Tut, Yaz Çıkarsa Bahtına”..bende öyle düşünüp hep baharı yaşıycam:) holey bana:D
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder